بحث سیاست خارجی و روابط بین الملل جزو مباحث اساسی در دو رشته علوم سیاسی و روابط بین الملل است. روابط خارجی شامل آن دسته از روابطی می شود که به عنوان امری رسمی، ابتکار آن با حکومت ها بوده و توسط آنها هدایت می شود. سیاست خارجی را باید مجموعه ای از اهداف، جهت گیری ها، روشها و ابزارها در نظر گرفت که یک حکومت در مقابل سایر واحدهای سیاسی بین المللی به منظور دستیابی به منافع ملی دنبال می کند. سیاست خارجی در نهایت سعی می کند بر رفتار و کردار سایر کشورها و نتیجتا بر کل نظام بین الملل اثر بگزارد، ضمن اینکه متقابلا از محیط خارجی تاثیر می پذیرد.

بنظر کاپلان، ساختار قدرت در هر نظام مشخص بین الملل، یک سلسله قواعد جوهری خاص خود را دارد که ضرورتا بر روند عملکرد و رفتار سیاست خارجی کشورهای عضو نظام بین المللی موثر خواهند بود. بعبارت دیگر، در بررسی رفتار بین المللی هر حکومتی، روابط کشورها را در حوزه جغرافیایی و تاریخی خاص خود آن کشور باید جستجو کرد. در این راستا، ضمنا باید به خواسته ها و هدفهای تصمیم گیرندگان و اجراکنندگان، بخصوص به تصویری که آنان از ساختار نظام بین الملل و ماهیت آن دارند توجه نمود.

چنانچه رژیمی بر پایه عدم توجه به قانون و بی توجه به فعالیت نهادهای مشارکت قانونی استقرار یافته باشد، این سنخ از سلطه، لازمه اش وجود یک قدرت متمرکز و غیرقانونی است که بتواند با نادیده گرفتن منافع و خواسته های مدنی و سیاسی مردم و با اعمال خشونت و به کارگیری زور، راه به تاراج دادن منابع طبیعی و منابع ملی را هموار نماید.